KOŚCIÓŁ PARAFIALNY POD WEZWANIEM WNIEBOWZIĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY W CZERWONOGRODZIE

Miasto Czerwonogród, miasteczko od zakończenia II wojny światowej nie istnieje.

Kościół opuszczony w stanie daleko posuniętej ruiny. Brak dachów. Dzieła zniszczenia dopełniają także licznie przybywający tu w porze letniej turyści, którzy po sobie pozostawiają liczne napisy. W świątyni zachowana jest tablica grobowa, a także murowana mensa ołtarza głównego. Przy świątyni w latach 90-tych XX wieku została uporządkowana zbiorowa mogiła i ustawiony pomnik, upamiętniający tutejszych mieszkańców, którzy zginęli  w Czerwonogrodzie 2 lutego 1944 roku.

Data pierwszej fundacji parafii w Czerwonogrodzie trudna jest do ustalenia. Wedłud informacji zawartych w „Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego” z końca XIX wieku, „istniała od najdawniejszych czasów przy klasztorze dominikanów”, założonym przez Koriatowiczów po 1331 roku, a zniszczonym w 1538 roku przez hospodara mołdawskiego Piotra. W miejscu w którym był klasztor miał stanąć 1813 roku kamienny pomnik z płaskorzeźbami, zawierającymi sceny męczeństwa dominikanów.

Następną świątynię ufundowała rodzina Lisieckich, choć Schematyzm Archidiecezji Lwowskiej informuje, że świątynię ofiarował Konstanty Rycicki. Fundacja tej świątyni jest datowana pomiędzy 1615 a 1716 rokiem. Choć niejednokrotnie uważa się, że w 1716 roku nastąpiła trzecia fundacja kościoła po zniszczeniu drugiego czerwonogrodzkiego kościoła, jaki został tu wybudowany. W kościele przed rozpoczęciem II wojny światowej znajdowało się sześć ołtarzy. Konsekracji kościoła dokonał w 1741 roku biskup Wacław Hieronim Sierakowski ordynarium Kamieńca Podolskiego. Cmentarz kościeleny był otoczony kamiennym murem. 

W 1915 roku kościół został uszkodzony działem artyleryjskim. W latach 1921-1923 przeprowadzono gruntowny remont świątyni i nadano jej pierwotny wygląd.

Kościół w zasadzie przestał pełnić funkcje sakralne dnia 2 lutego 1944 roku, po napadzie na wieś, w czasie którego nagle na zawał serca zmarł ks. Szczepan Jurasz oraz inni mieszkańcy wraz z dwoma siostrami zakonnymi. 

HISTORIA OBRAZU MATKI BOŻEJ CZERWONOGRODZKIEJ

Odnośnie obrazu Matki Bożej Czerwonogrodzkiej, uznawanej przez wielu za cudowny, dowiadujemy się na kanwie istnienia w miasteczku trzeciego kościoła z XVIII wieku. Obraz znajdował się w głównym ołtarzu. Pochodzenie i czas powstania obrazu nie są znane. O tym wizerunku Sadok Barącz pisał, że niejaki Wojciech Płoński w 1730 roku „ważył się na dom Boży napaść w Czerwonogrodzie i nie zważając na tak cudowny Najśw. Matki Chrystusa obraz, od której tak wielu ludzi łaski Bożej doznawało i doznają, ze wszystkiego obedrzeć, jako z klejnotów, tak ze srebra”, za co został powieszony. 

Po zakończeniu II wojny światowej ocaleni mieszkańcy Czerwonogrodu planowali zabranie cudownego wizerunku ze sobą na Ziemie Odzyskane, jednak w komitecie kościelnym przeważyła obawa, że władze radzieckie mogą go na granicy zabrać, zdecydowano więc ukryć go w cmentarnej kaplicy. Dalsze jego losy nie są znane. Według Stefanii Bogackiej, wychowawczyni szarytek, miał go stamtąd zabrać niejaki Bronisław Dmytruszyński, który następnie obraz sprzedał. Inna wersja podaje, że obraz znajdowal się u rodziny Bobryków, po jakimś czasie zmarli i ślad po nim zaginął. 

W 1947 roku w Lubszy koło Brzegu, gdzie osiedlili się dawni mieszkańcy Czerwonogrodu, wykonano kopię cudownego obrazu i umieszczono w głównym ołtarzu dawnego poewangelickiego kościoła.